E.Ulker – Ik leef in angst – Ondernemer slachtoffer

Ik heb de schietpartij mee gemaakt op 9 april 2011. Ik weet als gisteren hoe de dag was begonnen, het begon goed en vrolijk. Totdat ik wat klappen hoorde. Ik werd nieuwsgierig waar deze klappen vandaan kwamen en ben toen gaan kijken waar het geluid vandaan kwam. Ik kwam dichterbij het geluid die steeds scherper en duidelijker hoorbaar werd. Ik kwam toen tot het besef dat er geschoten werd. Mijn kleine neefje stond naast me, ik heb hem gelijk naar binnen geduwd. Door de shock en adrenaline bleef ik mensen naar binnen trekken voor hun veiligheid.

Toen Tristan mij zag staan en hoe ik de mensen probeerde te helpen. Richtte hij zijn wapen op mij en begon hij gericht op mij te schieten. Ik rende letterlijk voor mijn leven naar binnen en zocht een schuilplaats op. Het geluid viel helemaal stil en ik hoorde geen kogels meer voorbij vliegen. Volgens mij was Tristan doorgelopen? Nadat ik niks meer hoorde ben ik weer gaan kijken en zag Tristan op de grond liggen, hij had zelfmoord gepleegd.

Nu de kust veilig was ben ik op zoek gegaan naar slachtoffers om hun te helpen. De eerste paar dagen na het incident kreeg ik slaappillen omdat de beelden nog steeds in mijn hoofd rond spookten. Ik hoorde de mensen gillen en zag nog steeds voor me hoe ze werden neergeschoten. Ik heb nog steeds last van deze verschrikkelijke nachtmerries  die helaas is gebaseerd op de realiteit.

Ik ga kapot, ik voel me verlamd en ik blijf nachtmerries hebben. Ik ben er van overtuigd dat het huidige systeem heeft gefaald. Ik kan het niet in woorden uitspreken hoe ik behandeld ben. Ik hoop maar dat de rest het beter en makkelijker heeft gehad want dit wens ik niemand toe. Ik schrik van de kleinste geluiden (in mijn slaap) en slapen gaat moeilijk. Ik kan maar niet snappen dat mensen maar dachten dat het 123 goed zo gaan met slaappillen die ik voorgeschreven heb gekregen. Ik ben boos en teleurgesteld ik heb alles geprobeerd om mijn vragen beantwoord te krijgen of geholpen te worden. Maar tevergeefs zonder resultaat.

Dit bloedbad oftewel brute massamoord heeft mij zwaar geraakt. Ik ben ook zeer teleurgesteld over de nazorg die mensen horen te krijgen na deze verschrikkelijke gebeurtenis. Ik heb dingen gezien die een mens niet hoort te zien, ik heb krijsen gehoord die uw fantasie niet eens kan bevatten. Ik wens dit niemand toe, ik heb moeite met slapen ik heb huilbuien en kan me nauwelijks concentreren. Ik leef in angst. Na bijna 4 jaren nog steeds.

De verantwoordelijken voor deze massamoord beschermen elkaar en ik hoop dat GOD ons zal steunen in onze zoektocht naar de waarheid. Nederland, help  Orlando Kadir om zijn inspanningen voort te zetten en ons a.u.b.

 

Alvast hartelijk bedankt daarvoor!

E. Ulker