M. Glas (slachtoffer/werknemer)

Het schietincident heeft mij op een bepaalde manier verdoofd. Bepaalde gevoelens zijn uitgeschakeld, en ik weet niet of die ooit nog terugkomen. Ik dacht dat ik mezelf er aardig doorheen had geslagen het afgelopen jaar, maar de klap komt nu pas merk ik.

Na alle toestanden in de Ridderhof ben ik niet weggelopen, maar heb mijn schouders eronder gezet en heb geprobeerd om de 2 bloemenwinkels goed te laten functioneren, vooral omdat mijn werkgever Johan Nievaart vrijwel volledig lichamelijk uitgeschakeld is.

Een jaar lang was mijn privé leven ook  mijn werk zoveel energie heeft het gekost de dagen dat ik vrij was moest ik opladen voor de volgende werkdagen. Dit is niet altijd even makkelijk geweest, vooral omdat er veel negativiteit bij kwam kijken. Ik heb geprobeerd om alles zo goed mogelijk op te lossen en er doorheen te balanceren.

Over de verantwoordelijkheid van Politie Hollands Midden en het Ministerie van Veiligheid & Justitie kan ik alleen maar zeggen dat ik heel veel niet begrijp hoe het zo ver heeft kunnen komen. Zij dienen alsnog de volledige verantwoordelijkheid te nemen voor de bizarre blunders doe zij hebben gemaakt.

Ook de hulpverlening in Nederland zit raar in elkaar. Als iemand een gevaar voor de maatschappij is dan moet  de hulpverlening vrij zijn om maatregelen te kunnen treffen en wel op korte termijn.

De zorgverzekering laat ons in de steek. Het is krom en absurd dat er eveneens geen schadefonds vanuit de Staat of de Gemeente Alphen aan den Rijn voor ons , de echte slachtoffers, is opgericht. We zijn genegeerd en vergeten en er wordt nu gepretendeerd dat wij het allemaal zelf kunnen oplossen?

Niets is minder waar.