M.J. Goedhart-Claris – Slachtoffer

Het is een zonnige Zaterdag 9 April 2011. Het is even na 12.00 uur en  sta op het punt om naar mijn man,( ondernemer in de Ridderhof) te gaan om boodschappen op te halen als de telefoon gaat. Mijn man belt mij op om te zeggen dat ik weg moet blijven, omdat er een schietpartij in de Ridderhof  en zijn winkel is en er doden zijn gevallen. Op dat moment ben ik verdoofd en vol ongeloof als ik opleg ! Op dat moment denk ik ook , oh nee, mijn dochter  (Nathalie) is ook aan het werk bij de Albert Heijn aan de kassa.

Op dat moment ben ik totaal van slag, in de angst of mijn dochter nog in leven is en of er nog meer bekenden betrokken kunnen zijn bij de schietpartij. Snel bel ik mijn man op om te vragen of Nathalie o.k. is, maar dat kan hij mij niet vertellen, omdat hij heeft moeten vluchten naar buiten. De paniek, op het moment dat ik haar bel zal ik nooit vergeten en maakt mij nog steeds emotioneel als ik aan dit moment terug denk. Na lange tijd neemt zij eindelijk op en hoor ik gelukkig haar stem “ Ik ben o.k. , rustig maar, ik ben veilig in de kantine !” Op dat moment heb ik een potje staan janken.

Mijn man belt mij daarna op of ik naar hem toe kan komen, omdat hij mij even nodig heeft, omdat hij erg van slag is. Ik ben naar hem toegerend en hoor zijn verhaal aan. Wij kunnen wij via de achteruitgang van de Albert Heijn naar Nathalie toe. Ook dit is een emotioneel moment voor mij als ik haar weer in mijn armen kan houden, want zij zat aan de kassa waar Tristan zich heeft doodgeschoten.

Mijn man en ik wilden via de Albert Heijn naar zijn winkel, omdat alles open was achtergelaten . Op dat moment zien wij Tristan dood liggen onder de kassa. We worden tegen gehouden bij de kassa door de politie en horen ook dat Margriet (onze vriendin/collega) , het niet heeft overleefd. Ook dit kwam erg hard aan! We zijn vervolgens vol emoties naar huis gegaan.

De gedachten dat zowel mijn man en dochter dit niet hadden kunnen overleven, was op dat moment zeer emotioneel voor mij. Ik besef nu ook hoeveel geluk wij hebben gehad, maar ook dat veel mensen het niet hebben overleefd en hoeveel verdriet er nog dagelijks voelbaar is.

Ik heb na een paar maanden hulp gezocht via de huisarts en GGZ , omdat ik het toch heel moeilijk kon verwerken. We proberen ons leven weer op te pakken, maar kunnen het nog steeds niet verkroppen, dat de wapenvergunning aan Tristan is afgegeven en dit nooit had mogen gebeuren en degenen die daar verantwoordelijk voor zijn, hier hun verantwoording niet in nemen.

M.J. Goedhart-Claris