Y. Ezzemmouri – (ondernemer / slachtoffer / onderscheiden heldin)

Mijn naam is Yasmina Ezzemmouri, op de dag van de schietpartij was ik 18 jaar en had ik in gedachte hoe ik mijn leven zou gaan indelen. Ik heb altijd veel waarde gehecht aan mijn studie. Vier jaar geleden belandde ik in het ziekenhuis en ondanks de langdurige ziekenhuisopnames wist ik vast te houden aan mijn school en mijn examens voldoende af te ronden. Ruim anderhalf jaar ziekenhuisopname hebben mij niet van mijn school weten te weerhouden, maar de 5 minuten in de Ridderhof daarentegen .

Van het VMBO naar de Havo naar het VWO, het was allemaal gelukt, allemaal om mijn artsendroom na te jagen. Tot ik op 9 april getuige werd van iets wat mij tot de dag van vandaag nog ’s nachts wakker houdt. Telkens wanneer ik een boek pak, ongeacht welk boek weet mijn concentratie gebrek het over te nemen van mij, van hulpinstantie naar hulpinstantie maar nergens baat bij hebbend gevonden kan ik mijn studiedromen voor nu maar beter vaarwel zeggen. Na ruim een jaar hard werken aan mijn concentratie voortkomend uit de 5 minuten op 9 april, zou ik mezelf voor de gek houden als ik zou denken dat het op een dag zomaar opgelost zou zijn.

Op straat verdenk ik elk willekeurig persoon ervan dat hij of zij misschien hetzelfde van plan is om te doen als Tristan, ’s nachts droom ik dat mensen overlijden terwijl ik ze hulp probeer te bieden, en zo gaat het door .. En hetgeen van alles wat mij nog het meest raakt, is dat ik bijna zou begrijpen waarom het zover heeft kunnen komen met Tristan. Hier in ons Nederland, daar waar de zorg zo goed zou moeten zijn, is meer dan de helft van diegene die ik persoonlijk ken die betrokken zijn geweest bij de schietpartij ”onverzorgd” achtergelaten . Nederland een verzorgingsstaat.

Van instantie naar instantie mijn hand hooghoudend voor hulp, en ik schaam me om jullie mede te delen dat zelfs na ruim een jaar ik nog steeds geen gepaste hulp heb gekregen. Nederland ons verzorgingslandje, daar waar ik trouw de centen begon neer te leggen als meerderjarige burger voor de overheid, kan ik mededelen met diepe schaamte dat de meesten van ons waaronder ik nu de diepe schulden en lasten mogen oplossen, in mijn geval vanwege mijn studiekosten voor de ander vanwege het werk.

Ik heb mijn leven op het spel gezet zonder vrees, en heb hierdoor mensen kunnen bijstaan die aan de dood ontsnapt zijn. Ik vrees nu voor mijn eigen leven, mijn ontwikkeling, mijn toekomst en mijn gezondheid. Waarom worden wij   ‘de slachtoffers’ niet geholpen ? Waarom  na bijna 4 jaren strijden is onze ellende nog groter dan ooit tevoren? Steun Orlando Kadir, hij is de enige die is blijven geloven in ons gelijk. Help ons a.u.b.